Jak wybrać laptop do pracy?
Laptop stał się podstawowym narzędziem pracy dla wielu osób. Korzystają z niego pracownicy biurowi, freelancerzy, programiści, analitycy czy osoby pracujące zdalnie.
7 przeciwko chaosowi – recenzja komiksu
Harlan Ellison to jeden z tych autorów, których wypada znać. Utytułowany wieloma nagrodami, tworzący SF zarówno ambitne, jak i bardziej rozrywkowe, a przy tym wykraczający poza ramy świata literackiego. Na rynku polskim jest stosunkowo mało jego dzieł, za mało, jak na twórcę tego formatu. Dlatego komiks 7 przeciw chaosowi to świetna okazja, by poznać jego twórczość w nieco innej formie, równie jednak atrakcyjnej co ta prozatorska.
Wszystko zaczyna się dynamicznie. Widzimy zakapturzonego osobnika, który kolejno z opresji ratuje dość egzotyczne jednostki. W skład jego drużyny wchodzą między innymi insektoidalny Tantalus, robot Urr i posiadająca ogniste moce Ayleen. Ta oto zbieranina ma uchronić rzeczywistość przed niechybnym rozpadem, którego przyczyny mają miejsce w prehistorii. Odpowiednio zmodyfikowanej przez wrogie siły, by pogrążyć rodzaj ludzki.
Jest więc klasyczne ratowanie (wszech)świata, grupa herosów mająca tego dokonać i niewiadome źródło zła z potężną przewagą w sile ognia. 7 przeciwko chaosowi wpisuje się w pewien schemat, ale liczy się bardziej to, w jaki sposób twórca ustawia pionki i prowadzi nimi grę. A robi to o wiele lepiej niż autorzy podobnych opowieści, choćby z nurtu superbohaterskiego czy sensacyjnego. Każda z postaci jest wyraźnie nakreślona, podobnie stosunki między nimi. Dobrze prezentuje się główny antagonista, którego fizjonomia ucieszy miłośników teorii spiskowych.
Intrygująca jest postać czarnego charakteru. Widząc jego gadzi pysk od razu skojarzymy go z osławioną rasą Reptilian, knujących ponoć przeciw człowiekowi na wszelkie możliwe sposoby. I to w nieoczywisty, zakulisowy sposób. Tu ostatni przedstawiciel swej nacji to nie byle jaszczurka, a przebiegły gad z własną wizją rzeczywistości. Ellison balansuje na granicy wielu popularnych dziś koncepcji, ostatecznie dając nam zaskakujący i nieoczywisty finał, którego kontynuacja byłaby czymś ciekawym, ale też psującym całą zabawę.
Paul Chadwick nadał historii ducha staroszkolnych opowieści SF, gdzie fantazja wymieszana była z ambicją przedstawienia czegoś więcej niż brawurowej historii. W jego pracach wyczuwalny jest mocny wpływ twórczości Jacka Kirby’ego, ale też echa dzieł Ralpha McQuirre’a czy Jima Starlina. Światy, z których pochodzą bohaterowie, są cudownie nieracjonalne na space operowy sposób. Wyprawa w przeszłość ma przebieg fantazyjny, łączący w sobie pulpowy heroizm z czymś jak najbardziej na serio. Chadwick wiele razy zachwyca czystą, nieskrępowaną akcją po to, by w kolejnych kadrach dać nam pełne powagi i patosu dramatyczne sceny. Coś, co docenią miłośnicy sztuki komiksowej, jak i fani urokliwego retro SF.
7 przeciw chaosowi to space opera z górnej półki. Ellison snuje opowieść, która bez trudu wpasowałaby się w realia superbohaterów lub innych popkulturowych śmiałków, ale robi to z wyczuciem, bez bombardowania czytelnika przygodową umownością świata. Czuć zew przygody, ale nie przysłania on wszystkiego innego. Z kolei to „wszystko inne” nie przyćmiewa akcji, o którą w tym gatunku również chodzi. Egmont wiele razy zaskoczył mnie pozytywnie, ale za Ellisona ma mój dozgonny szacunek.
Tytuł oryginalny: Harlan Ellison’s 7 Against Chaos
Scenariusz: Harlan Ellison
Rysunki: Paul Chadwick
Tłumaczenie: Marek Starosta
Wydawca: Egmont 2024
Liczba stron: 208
Ocena: 85/100
