wordpress-seo-news domain was triggered too early. This is usually an indicator for some code in the plugin or theme running too early. Translations should be loaded at the init action or later. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 6.7.0.) in /home/moviesroom/domains/new.moviesroom.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 6131Kolejna z sekcji My French Film Festival – A woman’s life – to cztery konkursowe tytuły: jeden długi i trzy krótkie metraże, udostępnione przez organizatorów polskim widzom. Sprawdźcie, jakie wrażenie robią opowieści o niełatwym życiu młodych kobiet.
Ciało i wulkany (2015), reż. Clémence Demesme
51/100
Główna bohaterka, czternastoletnia Laura (Marianne Pouységur) mieszka z ojcem w miasteczku w Owernii. Wycofana, małomówna, żyjąca we własnym świecie dziewczyna sama mierzy się z problemami życia codziennego, trudną sytuacją rodzinną i szwankującym zdrowiem. Ciało zmizerniałej nastolatki co rusz odmawia jej posłuszeństwa – do czasu, gdy empatyczny nauczyciel wuefu poprosi ją o narysowanie wulkanu. Niewinna sytuacja tchnie w nią ducha… no właśnie, czego? Decydując się na otwarte zakończenie, Demesme pozostawia widzowi interpretacyjny wybór: Laura może pędzić ku odzyskaniu sił witalnych, albo ku ostatecznej destrukcji. Skromna, niemalże ascetyczna historia i obiecująca odtwórczyni głównej roli.
Dwie mamy (2015), reż. Maïmouna Doucouré
64/100
Mieszkająca na przedmieściach Paryża ośmioletnia Aida (Sokhna Diallo) wraz z matką i bratem oczekuje powrotu ojca z ich rodzinnego Senegalu. Gdy w długo wyczekiwanym dniu zjawia się on w mieszkaniu ze swoją drugą żoną i ich maleńkim dzieckiem, świat dziewczynki przewraca się do góry nogami. Kłótnie rodziców, cierpienie matki, napięta atmosfera, zrozumiała zazdrość, rozdzierające serce poczucie krzywdy i kierowanie się wzruszająco prostą, dziecięcą logiką doprowadzą do momentu, w którym grana przez niezwykle dojrzałą jak na swój wiek Diallo bohaterka postanowi samodzielnie zaradzić patowej sytuacji.
Zasłona milczenia (2016), reż. Julie Gourdain
40/100
Dziewiętnastoletnia Marianne (Nina Mazodier) zostaje umieszczona w domu dla młodych dziewcząt. Pomimo początkowego odizolowania, stopniowo zaczyna zbliżać się do innych ciężarnych lub świeżo upieczonych matek; poznaje ich historie i plany na najbliższą, zwykle rysującą się w ponurych barwach, przyszłość. Choć sama pochodzi z bogatej rodziny i pozornie ma przed sobą wiele perspektyw, instynkt macierzyński, który poczuje, w realiach 1968 roku będzie się jawił raczej jako przekleństwo, niż błogosławieństwo. Opowiadana przez Gourdain historia, pomimo iż porusza ważne wątki – kobiecej solidarności, kiełkującej miłości macierzyńskiej, niespodziewanego skoku w dorosłość i niesprawiedliwego, społecznego wykluczenia – jest zbyt odtwórcza, aby pozostawać w widzu na dłużej i w czasie zaledwie półgodzinnego seansu nie nużyć wrażeniem déjà vu.
Momencik, proszę! (2015), reż. Baya Kasmi
-/100
Póki co niedostępna na terenie Polski jedyna długometrażowa pozycja w sekcji to historia trzydziestoletniej Hanny (Vimala Pons) – kobiety obdarzonej dużym wdziękiem i niepotrafiącej powiedzieć „nie”. Tym samym, rodzinnym schorzeniem – „nerwicą życzliwości” – dotknięci są jej rodzice: Simone, „psycholog na zawołanie” i Omar, „socjalny sklepikarz”. Nieprzewidziane wydarzenie sprawi, że główna bohaterka będzie zmuszona odnaleźć wspólny język z bratem, skupionym na swym algierskim pochodzeniu i religii Hakimem. Jeśli wierzyć opiniom krytyków, to komedia żywa, wzruszająca, pełna ciętych dialogów i opowiadająca o niełatwych poszukiwaniach własnej tożsamości.
Ilustracja wprowadzenia: mat. prasowe
Nasza dzisiejsza bohaterka za dwa dni, 11 grudnia, będzie świętować swoje 29. urodziny. Hailee Steinfeld przyszła na świat w Los Angeles w Kalifornii i już od najmłodszych lat starała się zaistnieć w branży filmowej.
